નિત્ય નુતન હોવા અંગે થોડી વાતો. . ગમે તો કહેશોને?

તને રોજ મળું છું. . . પહેલીવાર

એમ તો નવા ગુજરાતી નાટકનું શિર્ષક છે પણ બહુ જ ગમી ગયું. નાટકમાં જે હશે તે. મારા માટે આ શબ્દ સમૂહમાંથી ઉભર્યું તે ‘નિત્ય નુતન’ હોવાની વાત, ચિરંતન ચાહતની વાત. આપણા મા-બાપને, સહકર્મીને, પતિ-પત્ની બાળકોને રોજ મળીએ છીએ – સાથે જીવીએ છીએ પણ પછી આવતું એકધારા પણું થાક આપવા માંડે છે ત્યારે ઘેરાયેલા પાણી જેવી ગંધ આવવા માંડે છે. અને એટલે  રોજ મળવાનું છે. . .પહેલીવારની જેમ. એજ આનંદ,ઉમંગ,ઉત્સાહ અને હુંફ સાથે.પોતાપણાના ભાવ સાથે..

સાદા સબંધોમાં કદાચ ચાલી પણ જાય પણ આત્મીય સબંધોમાં નિત્ય નૂતન હોવું કદાચ ફરજિયાત છે. સાથે જ એક આંતરપ્રવાહની પણ વાત લઇ શકાય કે જ્યારે મળીએ ત્યારે ભૂતકાળ ભૂલીને મળીએ, પૂર્વગ્રહો મમળાવ્યા વગર મળીએ, પહેલીવાર મળીએ..વાતને થોડી આગળ લઈ જઈએ તો હાજરી કે ગેરહાજરીથી ઉપર ઉઠીને પણ રોજ મળવાનું છે. . . પહેલીવાર.

જાળવીએ એ ઉમળકો, હૈયાની હલક, અને રોજ મળીએ . . પહેલીવાર.